"Tüm bu düşüncelerin tek bir amacı var:
Düşünen birisi olmadığı gerçeğini gizlemek."PARAZİT, düşüncenin kendi sesine yakalanışını izleyen deneysel bir romandır.Metin bir iç sesle başlar.
Yorumlayan, açıklayan, her deneyimi “ben”e bağlayan bir ses.İlerledikçe şu sezilir:
Bu sesin bir sahibi yoktur.
“Ben” dediği şey, kendi kendini üreten bir düşünce döngüsüdür.Başta zihin konuşur.
Sonra geri çekilir.
Yerini bedene ve doğrudan deneyime bırakır.PARAZİT, anlatıyı merkezden çeker.Hayat, anlatıdan kurtulduğu yerde devam eder.